-افسردگی فصلی نداره!
-آدما نمی میرن که از مرگشون یه عالمه آدم غصه دار و عزادار بشن!
-آدم شارژ موبایل تموم نمی کنه که بعد در به در دنبال پول خرید یک شارژ بی ارزش بدوه!یا اگه تموم کنه هم...نمی دونم!احتمالا مکالمات تماما رایگانه!از ۱۲ شب تا ۷ صبح و از ۷ صبح تا ۱۲ شب!
-گذروندن چیزی مثل فیزیک ۳ (در حالی که می دونی ترم دیگه باید فیزیک جدید بگیری!)و سر کلاسش نشستن اجبار نیست!
-پدر بزرگ و مادر بزرگ عزیزمو می بینم که دلم واسشون لک زده!(اگه از جهنم بهم مرخصی بدن که بیام بهشت البته!)
-خوبه که فرشته ها دم دستت هستن (حتی فرشته های عذاب)و میبینیشون چون یک جورایی آدم مطمئن می شه که آمارتو به خدا می دن و تازه شاید خودت هم بتونی یه جورایی خبرای دست اول از اصل حال خدا(که همیشه مراعات ما رو می کنه و نمی گه حالش چه جوریاس!)کسب کنی.خلاصه یه جورایی نزدیک تر از این جاییم همه به هم!
-چه تو جهنم،چه تو بهشت،مطمئنی که این دفعه دیگه همه چیز تموم شده و تو دیگه مجبور نیستی بین خوب و بد انتخابکنی و زمانش یک "بعد امتحانا"ی واقعیه که دیگه بعدش دو باره یه ترم دیگه و یک سری امتحان دیگه نیست!(فقط خدا کنه واسه هممون تعطیلات خوبی باشه!)
و هزاران هزار جوایز نقدی و غیر نقدی دیگر...
.
.
.
.
.
فقط نگران دو چیزش هستم:
۱)اگه ان شاءالله بعد تقاص پس دادن گناهام تو بهشت راهم بدن،"شیر عسل"دوست ندارم اصلا !و می ترسم تو رو در بایستی بهشتی ها مجبور شم از اون چشمه شیر عسله که می گن بخورم!
۲)واقعا نگرانم که نکنه اون جا هم باید در روابط با آدم ها این "مصلحت اندیشی" مزخرف و دست و پا گیر و به درد نخور یا بخور و سخت این دنیا رو رعایت کرد؟وای نه!اگه اون جا هم خدای نکرده همین آش و همین کاسه باشه،نیستی رو ترجیح میدم با اجازه!
